'kar gibi örttün üstümü, içimde tüm çiçekler, birer birer titrediler!'

Dinler , diller, ırklar, soylar, çeşitli ahlak ve mantık anlayışları ile etnik kökenler.. ne kadar tartışırsak tartışalım, nihayetinde konuşarak orta noktaya ulaşanımız çok azdır. Ulaşanlarımızdan biri ya gerçekten ikna olmuştur ya da gerçekten altan almış ve konuyu daha da fazla uzatmamaya gönüllü olmuştur. Zaten konuşmadan barışçıl bir ortak yol çıkaranımız da yoktur! Bu üniversitelerde, mecliste ve kamuoyunda tartışılması en zevkli olan, çünkü içlerimizde biriken ego yığınlarına dur diyememenin de yoğun baskısıyla, karşıt görüşlü kardeşin fikirlerine, yalnızca ‘ah bu da mümkün ‘ bile derken içimiz titrer, kabul edip ikna olmayı bir yana bırakın. zaten büyük çoğunluğumuz da ikna etme amacıyla karşıdaki düşman askerini bizim tarafa çekelim diye çıldırıp durmuyor konuşurken. Amaç herzamanki gibi aynıdır kanımca, bize doğru diye öğretilenleri öyle güzel özümsediğimiz gerçeği ve bu durumu iyiden iyiye kabullenişimiz , başka ihtimallere pek te sıcak bakmıyor oluşumuz vebu konuda ne biliyorsak karşıt görüşteki kardeşe bir çırpıda -tabii eğer o da izin verip susarsa- anlatıp bu konuda ne kadar da bilgili olduğumuzu kanıtlamaktır.


Tüm bu zaten bildiğimiz şeyleri niye mi tekrarladım? Gündemdeki ermeni gelin - müslüman damat cinayetine istinaden elbette. bildiğimiz iki farklı dine mensup aileden bir tarafın diğer tarafla akrabalık ilişkisine şiddetle! karşı çıkması durumudur. hem de bu öyle bir şiddet ki iki aşığın hayatlarının sona ermesiyle sonuçlandı. Babasının da dediği gibi onlar sadece sevmişlerdi..

Hikaye örnekleri çoğaltılabilir. Özellikle Türkiye’de bunu örneklendirmek ise zaten çok basit. Artık ülkemizin ne kadar etnik çeşitliliğe sahip olduğunu kabul etmemizin zamanı gelmedi mi? coğrafi çeşitliliğimizle ve iklim farklılıklarımızla duyduğumuz gurur ve özgüven hatta memnuniyet, niçin etnik, dini ve kültür çeşitliliğinde duyulmuyor? Biz bu dinamiğin farkında olmayabiliriz ama, turistik amaçlı ülkeye gelen insanların çoğu ülkenin doğal güzelliklerinin yanında çok çeşitli tabanlarımıza ve sosyal mekanizmamıza hayran oldukları için buraya, bu bizim bir türlü paylaşamadığımız, bir türlü huzur içinde yaşamayı başaramadığımız ülke topraklarına yerleşmeye karar veriyorlar. bu bizim meselemiz işte! Tam da demek istediğim bu. bizim meselemizi, yine bizim farklı inanç, hoşgörü, ahlak ve kültür anlayışımız çözmeli. Biz bunu hala tartışaduralım, ateş düştüğü yeri yakmakta.çocuklarını, geçmişte ne öğrenildiyse kuşaktan kuşağa gelene kadar, aynen ve değiştirilmeden, yahut tamamen farklılaştırılmış halde,tüm bunları çok iyi bildiğini iddia ederek ve asla bir başka düşünceye tahammülü olmaksızın, hatta saygı duymaksızın ,yaşamın her alanında karşımıza şeytani bir sinsilikle çıkagelen ego çatışmaları ve bunun neden olduğu zihniyetin devamlılığını sağlamak uğruna kaybeden aileler..ateş onların yuvalarında alev alev yanıyor. Bir gün, bir sebepten bizimkinde de yanabilir! Bu sadece gazete de okuduğunuz, televizyonda izlediğiniz bir haber değildir.Türkiye gerçeğini hep beraber sindirelim ve meselemizi kabullenerek, zaman zaman da fedakarlık örnekleri göstererek çözelim. içimizdeki şeytanın sinsi oyununa gelmeyelim. saygı duymayı, dinlemeyi öğrenelim. iki aileye de Allah sabır versin.

Aziz ve yıldız’ın uykusu geldi, zahide iki küçüğü yataklarına yatırdı ve ışığı söndürdü. kendisi de yusufun yanına uzandı.leyla zaten hiç uyanmadı. Hiç bir ses duymadı bile. Bugünlük bu kadardı. Çok yorulmuşlar, artık uyuyacaklardı. Dışardaki mis çimen ve çiçek kokusu bugün biraz uzaktan geliyordu..ay da sanki biraz kasvetli.uyudular..

günün ismi : Ara ve Dila

birbirimize hem mürid hem mürşid olmak dileğiyle..